HEAL DSpace

Χωρο-ποίηση: μια αρχιτεκτονική ανάγνωση στο θέατρο του Δημήτρη Παπαϊωάννου

DSpace/Manakin Repository

Show simple item record

dc.contributor.author Εσπιαλίδου, Μαρία el
dc.contributor.author Espialidou, Maria en
dc.date.accessioned 2015-07-23T08:57:24Z
dc.date.available 2015-07-23T08:57:24Z
dc.date.issued 2015-07-23
dc.identifier.uri https://dspace.lib.ntua.gr/xmlui/handle/123456789/41022
dc.identifier.uri http://dx.doi.org/10.26240/heal.ntua.1193
dc.rights Default License
dc.subject Θέατρο en
dc.subject Χώρος el
dc.subject Δημήτρης Παπαϊωάννου el
dc.subject Theater en
dc.subject Space en
dc.subject Dimitris Papaioannou en
dc.title Χωρο-ποίηση: μια αρχιτεκτονική ανάγνωση στο θέατρο του Δημήτρη Παπαϊωάννου el
dc.title Making space: an architectural approach to the theater of Dimitris Papaioannou en
dc.type Διάλεξη
heal.type learningMaterial el
heal.classification Space (Architecture) in art (URL: http://id.loc.gov/authorities/subjects/sh97001018) en
heal.language el el
heal.access campus el
heal.recordProvider ntua el
heal.publicationDate 2015-07-13
heal.abstract Με έναυσμα το ανέβασμα του τελευταίου έργου Still Life του πολυδιάστατου Έλληνα καλλιτέχνη Δημήτρη Παπαϊωάννου στο Watermill Center - πολυεργαστήριο των τεχνών που έχει δημιουργήσει στο Long Island της Νέας Υόρκης o Robert Wilson, ένας από τους κυριότερους μεταρρυθμιστές του σύγχρονου θεάτρου - καθώς και του ακόλουθου αποσπάσματος του κριτικού θεάτρου Κώστα Γεωργουσόπουλου, επιχειρείται η ανάγνωση της σύνθεσης του συνολικού έργου του Δημήτρη Παπαϊωάννου πάνω στο θεατρικό χώρο υπό το πρίσμα της αρχιτεκτονικής. “Αλλά ένας ζωγράφος κομίστας, ένας σχεδιαστής, με έντονο το αρχιτεκτονικό δόμημα, είναι, πρέπει να ομολογήσουμε, σπάνιο φαινόμενο στον καλλιτεχνικό χώρο διεθνώς, - πλην του μεγαλοφυούς Robert Wilson που ξεκίνησε ως αρχιτέκτονας. Έχω τη γνώμη πως ο Παπαϊωάννου αυτόν τον αναγεννησιακό καλλιτέχνη έχει ως πρότυπο, όχι για να τον μιμηθεί, αλλά γιατί βρήκε στο έργο του μια σπάνια ισορροπία στοιχείων, μια “την των πραγμάτων σύνθεση”, για να θυμηθούμε τον Αριστοτέλη που τον οδηγούσε να υπερβεί τη διάσπαση των τεχνών που συντελέστηκε κάποτε στην Ευρώπη και να αποπειραθεί, όπως ο Wilson το επιχείρησε συχνά με εξαίσια αποτελέσματα, μια νέα σύνθεση της όψεως, του μέλους, της μιμήσεως πράξεως, της όρχησης και μέσω εικαστικών συμβόλων του ήθους και της διάνοιας των ανθρωπίνων ενεργειών... Από το εργαστήρι του Μόραλη, του Τσαρούχη, της Νικολούδη και την Αύρα του Πικιώνη και του Κωνσταντινίδη κατάγεται ο Παπαϊωάννου και το πείραμα, αυτόνομα και ανεξάρτητα, απλώς ως πνευματικό άθλημα άμιλλας, του Wilson επιχειρεί.” Κώστας Γεωργουσόπουλος (Άκαυτη βάτος, ΤΑ ΝΕΑ, 21 Ιουνίου 2008) Η διάλεξη αυτή έχει πρόθεση να αποδείξει τη συμβολή του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο θεατρικό κόσμο. Η απόπειρα αυτή επιχειρείται μέσω της καταγραφής των κυρίαρχων στοιχείων του έργου του και της ανάδειξης της σχέσης τους με την αρχιτεκτονική. Επιχειρείται η ανάδειξη: α) του τρόπου που η παγκόσμια γλώσσα με την οποία καταφέρνει να μιλάει ο Robert Wilson με παραστάσεις που συχνά μοιάζουν με βωβό κινηματογράφο, μπόλιασε το έργο του Παπαϊωάννου, ο οποίος αξιοποίησε τις καθαρές γραμμές για να μπορέσει να εκφράσει το προσωπικό του ενδιαφέρον πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη και στο αίνιγμα της ομορφιάς σε σχέση με την αλήθεια. Επιπλέον, του τρόπου με τον οποίο φωτίστηκαν οι φόρμες και οι υφές των έργων του μέσω της επίδρασης της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας του Wilson μέσα σε ένα πνεύμα μοντερνισμού, που κατακλύει κάθε πτυχή της σκηνικής εικόνας, β) του τρόπου που η ενέργεια και οι σχέσεις των σωμάτων μέσω της κίνησης κατέστησαν τη σκηνή ένα χώρο εμπειριών, γ) την ελληνικότητα που αβίαστα αναφύεται μέσα από το έργο του, μια ελληνικότητα που καταφέρνει να μιλάει σε διεθνές επίπεδο, να εκτοξεύεται μέσω της μορφής και της απογυμνωμένης εικόνας στην παγκόσμια γλώσσα και να επιστρέφει στον τόπο της, μέσω ενός θεάτρου φορμαλισμού, δ) του τρόπου που όλα τα παραπάνω στοιχεία ενσωματώθηκαν στις θεάσεις της πόλης της Αθήνας, την οποία ανακαλύπτει κανείς τόσο με άμεσες όσο και με έμμεσες αναφορές στα έργα του μέσα από μία αλυσίδα από μνήμες και εικόνες. Μέσα από τη διερεύνηση της συγγένειας με το θέατρο του Wilson, τη ζωγραφική του Τσαρούχη, το αρχιτεκτονικό πνεύμα του Πικιώνη επιχειρείται η ανάδειξη ενός καλλιτέχνη που πάλλεται ανάμεσα στο διεθνές και το τοπικό, το οικουμενικό και το ελληνικό· με μία αρχιτεκτονική σκέψη, με ένα βλέμμα καθαρό, και με μια λιτή, αφαιρετική και συμπυκνωμένη ματιά κοιτάζει τη σκηνή και δημιουργεί ισχυρές εικόνες που μιλούν για ένα αιώνιο παρόν. el
heal.abstract This lecture intends to prove the contribution of Dimitris Papaioannou in the theatrical world. This attempt is done through the recording of the dominant elements of his work and the emergence of their relationship to architecture. This lecture attempts to show: a) the way the universal language with which Robert Wilson (one of the main reformers of contemporary theater) succeeds to speak with performances that often look like silent movies, influenced Papaioannou's work, who used the clean lines in order to express his personal concern over human existence and the enigma of beauty in relation to the truth. Moreover, the way in which the forms of his works enlightened through the impact of Wilson's artistic vanguard in a spirit of modernism, which flushes every aspect of the stage, b) the way that energy and bodies' relations through movement transformed the theatrical scene in a space of experiences, c) the Greek character that effortlessly arises through his work, a Greek character who manages to speak in an international level, to be launched through the form and the bared image in the global language and returns to its place through a theater of formalism, d) the way that all these elements are included in sightings of the city of Athens, which one discovers with direct and indirect references in Papaioannou's works through a chain of memories and images. Through the investigation of the relations with Wilson's theater, Tsarouchis' paintings, Pikionis' architectural spirit , this lecture attempts to highlight an artist that vibrates between international and local stage, universal and Greek; with an architectural thought, with a clean, abstract and condensed look, Dimitris Papaioannou looks towards the scene and creates powerful images that speak of an eternal present. en
heal.advisorName Βοζάνη, Αριάδνη el
heal.committeeMemberName Γυπαράκης, Γεώργιος el
heal.committeeMemberName Γυφτόπουλος, Σταύρος el
heal.academicPublisher Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Τομέας Αρχιτεκτονικής Γλώσσας, Επικοινωνίας & Σχεδιασμού el
heal.academicPublisherID ntua el
heal.numberOfPages 169 el
heal.fullTextAvailability true


Files in this item

This item appears in the following Collection(s)

Show simple item record